Poepzakjes

Als ik mijn honden uitlaat en ze poepen op een plek waar mensen komen, ruim ik het op. Maar als ze ergens hun behoefte doen op een plek waar niemand er ‘last’ van heeft of er in kan trappen, laat ik het soms liggen. Dat heb ik zelf zo bedacht, mijn toevoeging aan of interpretatie van de regels.

 

We worden momenteel overstelpt met regels vanuit ‘de overheid’, ‘het MT’ of zelfs ‘het adviesorgaan’. Corona heeft daar een enorme versnelling op gelegd, maar het was al een proces dat gaande was de afgelopen jaren, vertrutting.

 

Ik word daar wel eens wat dwars van, zo van: waarom dat nou óók in een regel vastleggen!

 

In sommige gevallen is dit heel logisch, en misschien zelfs goed! Blijkbaar is het ook nodig: als bijvoorbeeld niet iedereen een besmettingsgevaar erkent, moet je dus mensen beperken in hun omgang met anderen.

 

Maar er zit ook een andere kant aan: steeds vaker, als ik iets nieuws of ‘anders’ bedenk en wil uitvoeren, kom ik deze drempel van regels of ‘wat hoort’ tegen.

 

Vooral al de reacties die je dan ongevraagd krijgt van je omgeving, van mensen die weten wat de waarheid is. Herkenbaar?

Zo denk ik nu al of ik het voorbeeld van de poepzakjes niet beter weg kan halen en voor iets neutraler kan verwisselen, omdat er nu waarschijnlijk mensen op gaan reageren.

 

Ik laat het toch staan. Gewoon, even lekker dwars. Mooie week!

Reactie schrijven

Commentaren: 0